Ο Νίκος Κωνσταντίνου ήταν από τους πρώτους Προσκόπους του Συστήματός μας. Έδωσε την Υπόσχεσή του με την ίδρυση του 76ου, στις 24 Οκτωβρίου 1959, και έμεινε ενεργό μέλος του ως Βαθμοφόρος.
Στις 20 Ιουλίου 1974, με την Τουρκική Εισβολή, επιστρατεύτηκε την ίδια μέρα και έπεσε μαχόμενος στην επαρχία Κερύνειας. Ήταν αγνοούμενος για 33 χρόνια, ώσπου τον Αύγουστο του 2007 τα οστά του βρέθηκαν σε ομαδικό τάφο στο Καζάφανι. Αναπαύεται στον Τύμβο της Μακεδονίτισσας, όπου κάθε 20 Ιουλίου το Σύστημα στέκεται και μπροστά στον δικό του τάφο.
Καλοπαναγιώτης
Γεννήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 1942 στον Καλοπαναγιώτη, το όγδοο και μικρότερο παιδί του Κώστα Δημητρίου και της Ευδοκίας Κασπάρη, μιας οικογένειας βιοπαλαιστών.
Βιοπάλη από μικρή ηλικία
Μόλις αποφοίτησε από το δημοτικό, το 1954, εργάστηκε ως ανειδίκευτος εργάτης στο λιμάνι της Λεμεσού. Το 1957, σε ηλικία μόλις 15 χρόνων, έχασε τον πατέρα του από την επάρατη νόσο.
Στρόβολος
Μετά τον θάνατο του πατέρα του άφησε το χωριό και εγκαταστάθηκε με τη μεγαλύτερη αδελφή του, Νίτσα Σαβουλλή, στον Στρόβολο, αναζητώντας μια καλύτερη ζωή. Εργάστηκε αρχικά κοντά σε θείο του στη Λευκωσία και αργότερα στην επιχείρηση οικοδομικών υλικών «Σσιάτης», με εισόδημα 7 λίρες την εβδομάδα, από το οποίο κάλυπταν το ενοίκιο και τη διατροφή τους.
Ο «Κεραυνός» και το 76ο Σύστημα
Με την εγκατάστασή του στον Στρόβολο έγινε μέλος του ιστορικού Σωματείου «Κεραυνός» και στη συνέχεια ένας από τους πρώτους Προσκόπους του νεοσύστατου 76ου Συστήματος Προσκόπων Στροβόλου «Κεραυνός», όπου παρέμεινε, ως Βαθμοφόρος, μέχρι την ηρωική του θυσία.
24/10/1959 – Η Υπόσχεση
Έδωσε την Προσκοπική του Υπόσχεση με την ίδρυση του Συστήματός μας.
«Ήταν ένας γνήσιος πατριώτης», λέει η αδελφή του. Έπαιρνε μέρος σε όλες τις πολιτιστικές εκδηλώσεις του Σωματείου και του Προσκοπείου, ιδιαίτερα σε όσες τιμούσαν την Πατρίδα. Παρά τον αγώνα για την επιβίωση, φοίτησε στο Νυχτερινό Ινστιτούτο Στροβόλου (σημερινό Λύκειο Κύκκου) και πήρε απολυτήριο Γυμνασίου.
1963–64 – Ο πρώτος αγώνας
Πιστός στα καλέσματα της Πατρίδας, μαζί με άλλα μέλη του «Κεραυνού» έλαβε μέρος στις μάχες της Τουρκανταρσίας ως εθελοντής εθνοφρουρός, στον 5ο Λόχο του 311ου Τάγματος Πεζικού, που συγκροτήθηκε από το Σωματείο.
14/04/1964 – Τραυματισμός στην Ομορφίτα
Τραυματίστηκε στην κοιλιακή χώρα σε μάχη στην περιοχή της Ομορφίτας.
1965–1966 – Εθνική Φρουρά
Κατατάχθηκε στις τάξεις της νεοσύστατης Εθνικής Φρουράς, όπου υπηρέτησε μέχρι το 1966.
Στο Σύστημα και στον «Κεραυνό»
Στα χρόνια που ακολούθησαν παρέμεινε ενεργό μέλος του Συστήματος και του «Κεραυνού», ενώ αφιέρωνε αρκετό χρόνο στους αγαπημένους του φίλους.
Έσο Έτοιμος
Παρακολουθούσε μαθήματα σκοποβολής μαζί με φίλους του, πιστεύοντας ότι έπρεπε να είναι πάντα έτοιμος, καθώς ένιωθε ότι κάποια μέρα ο εχθρός θα φανέρωνε τις πραγματικές του προθέσεις.
20/07/1974 – Το κάλεσμα
Από την αυγή της 20ής Ιουλίου ο Νίκος ήταν στον δρόμο για την Πάφο. Στη διαδρομή άκουσε από το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου για την Τουρκική Εισβολή. Με το πρώτο κάλεσμα για επιστράτευση δεν μπορούσε να λείπει: επέστρεψε αμέσως στον Στρόβολο και αποχαιρέτησε τους δικούς του.
Στην πρώτη γραμμή
Παρουσιάστηκε στο τάγμα του, το 241 Τάγμα Πεζικού, που έδρευε κοντά στο χωριό Συγχαρί της επαρχίας Κερύνειας, και έφυγε για το μέτωπο.
22/07/1974 – Τα τελευταία ίχνη
Σύμφωνα με μαρτυρίες, θεάθηκε για τελευταία φορά στις 22 Ιουλίου να πολεμά τον Τούρκο εισβολέα στην πρώτη γραμμή, στην Κερύνεια. Από τότε η τύχη του αγνοούνταν.
Τριάντα τρία χρόνια αναμονής
Οι δικοί του έλπιζαν ότι ήταν ζωντανός μέχρι τη μέρα που τους ανακοινώθηκε η ανεύρεση των οστών του.
Αύγουστος 2007 – Η ανεύρεση
Τα οστά του εντοπίστηκαν, μαζί με εκείνα άλλων εννέα παλικαριών, σε ρηχό ομαδικό τάφο στο Καζάφανι. Η ταυτότητά του επιβεβαιώθηκε με εξέταση DNA.
13/10/2007 – Η κηδεία
Το Σάββατο 13 Οκτωβρίου 2007 οι καμπάνες της Παναγίας Χρυσελεούσας στον Στρόβολο τον συνόδευσαν στην τελευταία του κατοικία. Κηδεύτηκε με τιμές ήρωα, παρουσία της πολιτικής, θρησκευτικής και στρατιωτικής ηγεσίας του τόπου και πλήθους κόσμου. Παρόν ήταν και το 76ο Σύστημα, για το ύστατο χαίρε στον Αδελφό του.
Τύμβος της Μακεδονίτισσας
Σήμερα αναπαύεται στον Τύμβο της Μακεδονίτισσας. Κάθε 20 Ιουλίου, Βαθμοφόροι, Πρόσκοποι και Ανιχνευτές του 76ου τιμούν τους πεσόντες της Εισβολής και στέκονται και μπροστά στον δικό του τάφο.
Η ζωή του Νίκου ήταν η ζωή ενός Προσκόπου που κράτησε την Υπόσχεσή του ως το τέλος, πιστός στον Θεό και την Πατρίδα.
ΑΙΩΝΙΑ ΣΟΥ Η ΜΝΗΜΗ
Αφιέρωμα
Πηγές: παρουσίαση «Η ζωή και η θυσία του Νίκου Κωνσταντίνου» και αφιέρωμα του 76ου Σ.Π. Στροβόλου, από το αρχείο του Συστήματος.